Στον πόλεμο ο συναγερμός δεν ήχησε

Η σοβαρή πολιτική δεν καταφεύγει σε κομματικές επιθέσεις σε θέματα δημόσιας υγείας.

Οφείλει να πληροί τα υψηλότερα πρότυπα λογοδοσίας. Και αξιοπιστίας.

Να υπηρετεί την αλήθεια με παράθεση στοιχείων για κάθε δαπάνη και επιχείρημα.

Να προνοεί με έργα και όχι με δικαιολογίες.

Να είναι εμφανής μέσω πράξεων.

Ορατή μέσω δράσεων.

Ταπεινή για κάθε επένδυση.

Τεκμηριωμένη για κάθε δαπάνη.

Ολοκληρωμένη μέσω μακροπρόθεσμου σχεδιασμού.

Η σοβαρή πολιτική οφείλει να μην υποκύπτει στις ευκολίες βραχυπρόθεσμων πυροτεχνημάτων  μικροπολιτικής.

Να μην δίνει πρόχειρες απαντήσεις για την ανεπάρκεια μέτρων στα ΜΜΜ για το οποίο δεν ασχολήθηκε, δεν παρουσίασε στην κοινή γνώμη μια συνολική εικόνα βάση αποδείξεων ή να υπεκφεύγει για την σχολική επάρκεια- η επιφανειακή πολιτική δεν παρέχει αξία στους πολίτες, δεν ενδυναμώνει την ψυχολογία, δεν εμπνέει.

Η σοβαρή πολιτική οφείλει να συμβαδίζει με την πραγματικότητα και να αντιμετωπίζει τις συνέπειες, όχι να προσπαθεί να την ωραιοποιεί.

Η δημόσια υγεία απαιτεί ενσυναίσθηση μέσω αυστηρής τεκμηρίωσης και σχεδίου –η κοινοτυπίες απαξιώνουν το μήνυμα, ο συναγερμός δεν ήχησε, χάθηκε στα πολλά αλληλοσυγκρουόμενα , αλληλοαναιρούμενα, αντιφατικά μέτρα και λόγια και τις δικαιολογίες απραξίας, ο στόχος δεν κατέστη δυνατό ούτε να επικοινωνηθει ούτε προφανώς να αφομοιωθεί.

Και σε αυτόν τον πόλεμο της υγείας ο συναγερμός δεν ήχησε όταν έπρεπε και άργησε 8 μήνες. Όπως άργησε στον πόλεμο της οικονομίας 10 χρόνια τώρα.

Γι’ αυτό ακριβώς άρχισε η πολιτική αντιπαράθεση. Συγκαλύπτει ευθύνες. Πετάει την μπάλα σε γνώριμα εδάφη ασφαλούς πεδίου για τα κόμματα -αλλά όχι για τους πολίτες.

Και πριν την κρίση και κατά την διάρκειά της η σιωπή του εφησυχασμού βολεύει.

Π. Τσακιρίδης

my way press.gr

Σχετικά Άρθρα