Η οικονομία στην Ευρώπη εξακολουθεί να είναι ασταθής

«Η διαμόρφωση της μακροοικονομικής πολιτικής της Ευρώπης δεν είναι ευνοϊκή για μια βιώσιμη οικονομική ανάκαμψη»

 

Από Desmond Lachman

 img-desmondlachman300x225_171913667705.jpg_item_hero_bw

«Στην έναρξη κάθε νέας χρονιάς κατά τα τελευταία τρία χρόνια, οι ευρωπαϊκοί φορείς χάραξης πολιτικής διαβεβαίωναν με αυτοπεποίθηση τον κόσμο, ότι η χειρότερη φάση της κρίσης χρέους είχε τελειώσει και ότι οι οικονομίες τους ήταν σε τελική φάση επιδιόρθωσης.

 

Ωστόσο, στο τέλος του καθενός από τα τελευταία τρία χρόνια, η Ευρώπη έχει σημαδευτεί από την αύξηση της ανεργίας, ένα μεγαλύτερο  δημόσιο χρέος και ένα πιο προβληματικό πολιτικό περιβάλλον.

 

Τώρα για άλλη μια φορά, απτόητοι, τόσο ο Πρόεδρος Mario Draghi της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) όσο και ο Επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Ohli Rehn,  δηλώνουν ότι η Ευρώπη έχει ξεφύγει από τις δυσκολίες και ότι μια βιώσιμη οικονομική ανάκαμψη βρίσκεται σε εξέλιξη.

 

Επίσης, ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένας κίνδυνος εξόδου από τη νομισματική ένωση για  οποιαδήποτε από τις 17 χώρες-μέλη της ζώνης του ευρώ .

 

Δυστυχώς, υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι να πιστεύουμε ότι η εμπιστοσύνη τους θα αποδειχθεί  αλυσιτελής το 2014, όπως ήταν και στο παρελθόν.

 

Ένας κύριος λόγος για αυτή την απαισιοδοξία είναι ότι η διαμόρφωση της μακροοικονομικής πολιτικής της Ευρώπης δεν είναι ευνοϊκή για μια βιώσιμη οικονομική ανάκαμψη.

 

Η μεγαλύτερη οικονομική ύφεση της Ευρώπης στη μεταπολεμική περίοδο, που έληξε μόλις στα μέσα του 2013,  έφερε την ανεργία στα επίπεδα ρεκόρ του 12,3%.

 

Πίσω από όλα αυτά ήταν η επιδίωξη της δημοσιονομικής λιτότητας και η έναρξη μιας σοβαρής πιστωτικής κρίσης, η οποία οδήγησε την ΕΚΤ σε μια πιο περιοριστική νομισματική στάση.

 

Για να περιπλέξουν περισσότερο τα θέματα, αυτές οι πολιτικές που επιδιώκονται στο ζουρλομανδύα της ευρωζώνης,  αποκλείουν  την υποτίμηση του νομίσματος.

 

Ωστόσο, το 2014, οι προϋπολογισμοί λιτότητας-έστω και σε ένα μικρότερο βαθμό-θα συνεχίσουν να εφαρμόζονται από τις περισσότερες χώρες της ευρωζώνης.

 

Αυτό θα γίνει για την ικανοποίηση  του μακροπρόθεσμου στόχου επίτευξης διαρθρωτικού δημοσιονομικού ισοζυγίου.

 

Την ίδια στιγμή, υπάρχει κάθε λόγος να φοβόμαστε ότι η πιστωτική κρίση στην Ευρώπη, η οποία έχει ήδη προκαλέσει τον ταχύτερο ρυθμό της πιστωτικής συρρίκνωσης στα 15 χρόνια της ιστορίας της ευρωζώνης, θα ενταθεί στο επόμενο έτος, δεδομένου ότι ελάχιστα έχουν γίνει για την ανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών πριν την επανεξέταση της ΕΚΤ στα περιουσιακά στοιχεία ποιότητάς τους. Η άσκηση, η οποία θα ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2014, θα προκαλέσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες σε απομόχλευση με ακόμη ταχύτερους ρυθμούς από ό, τι το 2013.

 

Απουσιάζει μια σημαντική οικονομική ανάκαμψη, και η ανεργία στην Ευρώπη θα συνεχίσει να αιωρείται στο σημερινό επίπεδο ρεκόρ.

 

Ακόμη και η ΕΚΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβάλλουν ότι η ανεργία στην ΕΕ θα παραμείνει κολλημένη στο 12% μέχρι το τέλος του 2015.

 

Η διατήρηση της υψηλής ανεργίας θα αυξήσει τον κίνδυνο για μια νέα κρίση χρέους η οποία θα ξεσπάσει και πάλι το επόμενο έτος.

 

Η συνεχιζόμενη υψηλή ανεργία κινδυνεύει να οδηγήσει τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας σε μια αποπληθωριστική παγίδα.

 

Ο αποπληθωρισμός θα καταστήσει  αδύνατο για χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Πορτογαλία και η Ισπανία  να εργαστούν για μείωση του χρέους τους ως προς το ΑΕΠ τους,  τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, και η συνεχιζόμενη υψηλή ανεργία είναι επίσης πιθανό να επιδεινώσει την έντονη επιβάρυνση του πολιτικού κλίματος που έχει ήδη συμβεί στην Ευρώπη.

 

Τα σημάδια από την κόπωση της λιτότητας  είναι πολύ εμφανή στη Γαλλία, την Ελλάδα, την Ιταλία και την Πορτογαλία, όπου υπήρξε έντονη διάβρωση της στήριξης για κεντρώα κόμματα και αντίστοιχη αύξηση στις δημοσκοπήσεις για  ακραίους λαϊκιστές από αριστερά και από δεξιά.

 

Αυτό δεν αποτελεί καλό οιωνό για τις προσεχείς ευρωπαϊκές κοινοβουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2014, οι οποίες  μπορεί να εγγράψουν  ισχυρά αντιευρωπαϊκά αισθήματα στην κάλπη.

 

Θα ήταν παρήγορο να πιστεύαμε τις κατευναστικές διαβεβαιώσεις των ευρωπαϊκών φορέων χάραξης πολιτικής για την οικονομική και πολιτική προοπτική. Εντούτοις, εάν το ιστορικό προβλέψεών τους στο παρελθόν  είναι ένας πρόλογος στο μέλλον, κάποιος θα μπερδευόταν πάρα πολύ να τους πάρει στα σοβαρά.»

 

Desmond Lachman is a resident fellow at the American Enterprise Institute

Σχετικά Άρθρα