Πλασματικό άλμα στο πλασματικό μέλλον

Οι προχειρότητες των πολιτικών σχεδιασμών είναι εμφανείς σε πραγματικό χρόνο. Έτσι είναι η πραγματική ζωή.  Οι πολιτικές προχειρότητες αφήνουν πάντα ορισμένα σοβαρά ερωτήματα. Οι συσσωρευμένες προχειρότητες στο πεδίο της υγειονομικής κρίσης (βλέπε φιάσκο με μάσκες σχολείων, self tests) και της προστασίας της δημόσιας υγείας (βλέπε αποστάσεις σχολικών αιθουσών και ΜΜΜ και υπολειτουργία νοσοκομείων και προσωπικού) είναι προάγγελος των επιλογών της κυβέρνησης. Επιλογές που στο πλέον σοβαρό θέμα της δημόσιας υγείας θα κοστίσουν και στους πολίτες και στην οικονομία. Δυστυχώς όμως τα αργά αντανακλαστικά της κυβέρνησης στην πανδημική κρίση είναι και προάγγελος  και των αντανακλαστικών που επιδεικνύει στην οικονομική κρίση. Η προχειρότητα επιταχύνει την παρακμή ή προηγείται; Σίγουρα υπονομεύει την εμπιστοσύνη οικονομίας και κοινωνίας στην ικανότητα της κυβέρνησης να επιτύχει.

 
Πολύ μετά τον εμβολιασμό της πλειονότητας των Αμερικανών, οι ασθενείς και το σύστημα υγείας  των ΗΠΑ πιθανότατα θα φέρουν το βάρος εκατομμυρίων ανθρώπων που αγωνίζονται να επανέλθουν στο φυσιολογικό, αναφέρει σχετική είδηση και η μετα covid ενίσχυση της δημόσιας υγείας και στην χώρα μας θα αποτελέσει καθοριστικό σημείο επανόδου σε μια φυσιολογική ζωή-με  τις επιδράσεις  της να διαχέονται στην παραγωγή της οικονομίας, την εμπορική κίνηση και τον κοινωνικό ιστό.

Οι ειδήσεις  από την Ινδία επίσης υπογραμμίζουν ότι ο κύκλος της παγκόσμιας κρίσης δεν θα  κλείσει  ούτε τόσο εύκολα ούτε τόσο γρήγορα.

Ο συνδυασμός μιας ανακυκλούμενης οικονομικής κρίσης ( οικονομική δεκαετής και υγειονομική κρίση), με μια κρίση δημόσιας υγείας (και των επιπτώσεών της) κατά την διάρκεια και μετά την πανδημία, με την ελληνική οικονομία σε βαθιά ύφεση, με  σημαντική επιδείνωση των αποτελεσμάτων των επιχειρήσεων όπως επισημαίνει ανάλυση της ICAP, και τέλος με την ανισότητα και διάχυση της φτώχειας σε εκτεταμένα και νέα target group της ελληνικής κοινωνίας είναι συνδυασμός  που γεννάει αβεβαιότητα και κινδύνους.

Μέχρι σήμερα παρακολουθούμε ανεπαρκείς κυβερνητικές προθέσεις, ακατέργαστες εξαγγελίες προθέσεων με ημερομηνία λήξης, με την απαραίτητη απουσία ολοκληρωμένου εθνικού σχεδίου.

Παρακολουθούμε επίσης εξαντλητικές ασκήσεις  δημοσίων σχέσεων σε λόγο και σκηνική παρουσία με σκηνοθεσία επικοινωνιακής χρήσης – και πάντως περιορισμένης αποτελεσματικότητας για νοήμονες.

Δηλωτικό της απουσίας ρεαλιστικού εθνικού σχεδίου είναι και η  ψυχαναγκαστική προσφυγή  στις αναγκαίες λέξεις ενθουσιασμού  επιπέδου ιθαγενών  όπως «άλμα στο μέλλον» και λοιπά λόγια του αέρος.

Σχέδιο με αρχή, μέση και τέλος και  κινητοποίηση εθνικών διαστάσεων είναι εμφανές, σε όλους όσους γνωρίζουν, ότι δεν υπάρχει. Και δεν υπάρχει διότι η κυβέρνηση δεν έχει τον έλεγχο. Έλεγχο διαδικασιών και εφαρμογής. Υλοποίηση σχεδίων δεν μπορεί να υπάρξει, χωρίς μια ευέλικτη, ισχυρή, ομάδα εφαρμογής με αυστηρούς κανόνες διαφάνειας, ευελιξία όπου απαιτείται, συνεχή παρακολούθηση διαδικασιών και κυρίως  την ανατρεπτική νοοτροπία του ιδιωτικού τομέα.

Άλμα στο πλασματικό μέλλον λοιπόν; Τις ίδιες λέξεις ακούγαμε και διαβάζαμε και κάποια χρόνια πριν- κάτι μας θυμίζουν… Τουλάχιστον να εφοδιαστούμε με φανέλες και σορτς  για το άλμα πριν μας πάρουν και πάλι τα σώβρακα. Εκτός αν  μείνουν μόνο οι μάσκες ως φύλλο συκής.

 
Π. Τσακιρίδης

my way press.gr

Σχετικά Άρθρα